GreekEnglish (United Kingdom)

Menu

Follow us on

 





Wolkenkuckucksheim - Εξήγησις
Article Index
Wolkenkuckucksheim
Κρυμμένη ζωή
Μονόκερως
Πανωλεθρία
Περίπατος στο εκεί
Εξήγησις
All Pages

 

 

 

“Mother will never understand
Why you had to leave
But the answers you seek
Will never be found at home
The love that you need
Will never be found at home”

Ίκαρε! Γύρνα πίσω!

Με την σπαρακτική της έκκληση, η Νεφέλη προσπαθούσε να διορθώσει το λάθος που την κυνηγούσε χρόνια τώρα. Από τη νύχτα εκείνη που πήρε την απόφαση κι έκανε την Yπέρβαση. Από τότε που πίστεψε τον Candraja.

Η Νεφέλη είχε πάψει να είναι άνθρωπος. Από το βράδυ εκείνο, είχε μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο, διαφορετικό. Ήταν ένας Μεσολαβητής. Ζούσε σε μια κατάσταση ύπαρξης μεταξύ της δεδομένης πραγματικότητας που γνώριζε μέχρι τότε και των άλλων κόσμων. Οι άλλοι κόσμοι ονομάζονταν και άλλοι τόποι ή εναλλακτικές πραγματικότητες. Παράλληλα με την ύλη και το σύμπαν όπως το γνώριζαν με τις περιορισμένες τους γνώσεις οι άνθρωποι, αναπτύσσονταν κόσμοι πέρα από κάθε φαντασία. Το ίδιο το σύμπαν επαλήθευε όλα ανεξαιρέτως τα ενδεχόμενα!

Τα σύνορα μεταξύ φυσικής, μεταφυσικής και επιστημονικής φαντασίας είχαν πάψει από καιρό να υφίστανται, ιδίως από τη στιγμή που οι κβαντικές θεωρίες έδωσαν το έναυσμα της αναθεώρησης της ανθρώπινης κοσμοαντίληψης. Κι ενώ η επιστήμη αδυνατούσε με τεχνικά μέσα να αποκτήσει πρόσβαση στους άλλους τόπους, φαίνεται ότι κάποιοι άνθρωποι είχαν αναπτύξει την ικανότητα να μεταβαίνουν σε όποιον κόσμο ήθελαν αλλά και να επισκέπτονται διαφορετικούς κόσμους κατά το δοκούν.

Μόλις τα τελευταία χρόνια ο άνθρωπος είχε κατορθώσει να ψηλαφίσει μέσα από τις πλέον σύγχρονες θεωρίες της φυσικής την πολλαπλότητα και ποικιλία των λεγόμενων άλλων διαστάσεων: Θεωρία των Υπερχορδών, Θεωρία Kaluza–Klein, η Υπερσυμμετρία του Witten, Πολυδιασπώμενη Συμπαντική Θεώρηση, είναι μερικές μόνο από τις θεωρίες που διατυπώθηκαν προσπαθώντας να ιχνηλατήσουν μία terra incognita, την ύπαρξη της οποίας υποψιαζόταν ο άνθρωπος ανέκαθεν. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες μόνο οι μυθολογίες, οι λαϊκές παραδόσεις, οι οραματιστές, οι αποκρυφιστές και οι φιλόσοφοι είχαν σκιαγραφήσει την ύπαρξη άλλων διαστάσεων και τις περιέγραφαν με αλληγορίες ή με συγκαλυμμένες διηγήσεις του φανταστικού. Ονόματα όπως Αντίκοσμος, Hurqalya, ΥπερΓή, Ανώτερα Πεδία περιέγραφαν παράλληλους κόσμους άλλοτε εφιαλτικούς και άλλοτε ειδυλλιακούς. Συγγραφείς όπως ο H.P. Lovecraft, ο Lord Dansany, ο Arthur Machen, αναφέρονταν αποκαλυπτικά στα κείμενά τους σε τόπους πέρα από την ανθρώπινη νόηση που προκαλούν ανείπωτα συναισθήματα έλξης αλλά και τρόμου. Σύμφωνα με τους ανταποκριτές οι άλλες πραγματικότητες κατοικούνταν από όντα. Πλάσματα άγνωστα στην ανθρώπινη αντίληψη, νοήμονα ή άνοα, πνεύματα, ανθρωποειδή με βάση όχι τον άνθρακα αλλά το υδρογόνο ή το πυρίτιο, κατοικούσαν τους άλλους τόπους, επιβεβαιώνοντας ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά μία απειροελάχιστη ζώσα μονάδα σε απέραντα σύμπαντα που έσφυζαν από ζωή.

Πολιτισμοί είχαν αναπτυχθεί σε πολλούς από τους άλλους τόπους, ενώ ορισμένοι έμεναν πεισματικά έρημοι περιμένοντας κάποιο είδος ζωής να τους ανακαλύψει. Ο παράγων άνθρωπος είχε αναπτυχθεί σε διάφορους κόσμους με όλες τις δυνατές παραλλαγές. Τα ευφυή όντα των άλλων πολιτισμών είχαν έρθει αναπόφευκτα σε επαφή μεταξύ τους και ήταν έτοιμα να τους δεχθούν στον συνασπισμό τους. Χρειάζονταν ανθρώπινο δυναμικό, ένα είδος μεσαζόντων για να προσελκύσουν ανθρώπους. Έπρεπε με κάποιο τρόπο η ανθρωπότητα να σταματήσει να ρίχνει κλεφτές ματιές στο «εκεί» όπως έκανε μέχρι τώρα, να ρίξει τους πέπλους και να αποφασίσει να μετοικήσει κάνοντας το εξελικτικό άλμα και εγκαταλείποντας τον παλιό της εαυτό. Ο Candraja ήταν ένας από τους πρώτους μεσάζοντες.

- …Κι εσύ Νεφέλη ήσουν η πρώτη μου μαθήτρια. Τυχαία νομίζεις σου παραχώρησα τη συνέντευξη; Δεν δίνω συνεντεύξεις, το γνωρίζεις, σε παρακολουθούμε καιρό και θεωρήσαμε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να εμφυτεύσουμε μέσα σου ορισμένες γνώσεις που θα σε ταρακουνούσαν. Όσα σου έλεγα σε συνδυασμό με τον τόνο μου και κάποιες τεχνικές, σου προκάλεσαν μία εναλλακτική κατάσταση συνείδησης. Σαν αποτέλεσμα ήρθε ταχύτατα η σχεδόν πλήρης αποξένωσή σου. Ήρθες κοντά στην τρέλα Νεφέλη, άγγιξες τον νου, είδες τις άλλες πραγματικότητες. Έπαψες να είσαι παρατηρούμενη, έγινες παρατηρήτρια.

- Ώστε όλα ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο. Γιατί να σε εμπιστευτώ Candraja; Είσαι ένας ξένος, κάποιος που μου έχει αναστατώσει τη ζωή μου. Γιατί να πιστέψω όσα μου αραδιάζεις;

- Γιατί τα βίωσες Νεφέλη! Και ξέρεις μέσα σου ότι ήταν οι πιο αληθινές στιγμές της ζωής σου. Η συνείδησή σου αφυπνίστηκε και συνεχίζει να αφυπνίζεται. Είσαι μία από τους εγρηγορότες πια.

- Και μου ζητάς να κάνω την Υπάρβαση που λες, να εγκαταλείψω τη ζωή μου, το σπίτι μου, τον άνδρα μου το παιδί μου για να περάσω στην άλλη μεριά. Αυτό μου ζητάς; Είσαι παράλογος.

- Παράλογη θα είσαι εσύ Νεφέλη σε λίγες ώρες, μπορεί από λεπτό σε λεπτό. Όταν κοιτάζεις την Άβυσσο, η Άβυσσος ήδη σε καταπίνει. Το ανθρώπινο μυαλό δεν είναι σε θέση να αποδεχθεί τις εικόνες που είδες, όσα βίωσες. Ο τρόμος είναι ελεγχόμενος ακόμα, σύντομα θα ξεχυθεί και δεν θα μπορέσεις να τον συγκρατήσεις. Δεν μπορώ να εγγυηθώ τι θα συμβεί την επόμενη φορά που θα έχεις κάποια φευγαλέα έστω εικόνα από τους άλλους τόπους. Δυστυχώς έχεις μόνο δύο επιλογές. Μπορείς να παραμένεις εδώ, με την οικογένειά σου. Η τρέλα θα ελλοχεύει. Σήμερα ή αύριο θα είσαι ανίκανη να έχεις οποιαδήποτε επικοινωνία με το περιβάλλον και θα βυθιστείς σε ένα ανυπέρβλητο τρομώδες παραλήρημα χωρίς τέλος. Μπορεί και να μην συμβεί ποτέ βέβαια. Η άλλη επιλογή, κάνεις την Υπέρβαση. Βαδίζεις σε μονοπάτια που δεν βάδισε ποτέ κανείς. Θα οδηγήσεις την ανθρωπότητα σε νέες ατραπούς, στο επόμενο βήμα. Θα είσαι η πρώτη μίας σειράς ανθρώπων που θα υπερβούν τον εαυτό τους, θα ανοίξουν την πόρτα για την εξερεύνηση του σύμπαντος και επιτέλους θα ξεκολλήσει τους ανθρώπους από τη Μαύρη Σιδερένια Φυλακή τους.

- Τι σημασία έχουν όσα μου λες, αν δεν μπορώ να αγκαλιάσω το παιδί μου; Πώς μπορώ να αποδεχθώ μία τέτοια πιθανότητα;

- Υπάρχει τίμημα Νεφέλη και είναι βαρύ. Θα προτιμούσες να σε δει το παιδί σου να ουρλιάζεις και να ωρύεσαι χαμένη στους προσωπικούς σου τρόμους;

Η Νεφέλη ήταν η πρώτη ενός νέου είδους ανθρώπων. Εδώ και 18 χρόνια αποτελούσε τον διαμεσολαβητή των κόσμων. Τα ευφυή όντα του συνασπισμού εντόπιζαν ανθρώπους ιδιαίτερους και ανέθεταν στη Νεφέλη να τους φέρει κοντά τους. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως ήταν άτομα που ένιωθαν πάντα ξένοι στον τόπο τους. Δεν είχαν πότε πολλές παρέες, είχαν ευαισθησίες, εκκεντρικά ενδιαφέροντα, ευγενείς ευσεβείς πόθους, αλλά και πάντα αισθάνονταν ότι ανήκαν κάπου αλλού. Τους διακατείχε μία εσωτερική παρόρμηση να επεκτείνουν τους ορίζοντές τους, να εξερευνήσουν το άγνωστο και να βυθιστούν στο μυστηριώδες. Είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο παλιός κύκλος έκλεισε. Ήθελαν να φύγουν πρώτοι, αλλά δεν γνώριζαν τον τρόπο. Η Νεφέλη κινούνταν σε μια κατάσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Επηρέαζε την κρίση των υποψηφίων, τους εμφύτευε τα ανάλογα ερεθίσματα περιμένοντας να ωριμάσει μέσα τους η επιθυμία για απόδραση από την δεδομένη πραγματικότητα. Όταν ήταν σαφές ότι επιθυμούσαν πράγματι τη μετάβαση στις άλλες πραγματικότητες, η Νεφέλη τους καθοδηγούσε στο «Εκεί». Ουσιαστικά ήταν μια εθελούσια απαγωγή ανθρώπων που ήταν δυστυχισμένοι με τη ζωή τους και τη δεδομένη πραγματικότητα. Στους άλλους τόπους τους περίμεναν νέες ευκαιρίες, μια νέα αρχή. Ένα νέο είδος ανθρώπων, σε μία νέα πατρίδα.

Η Νεφέλη είχε καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι επιτελούσε το ρόλο της εμπροσθοφυλακής της ανθρωπότητας. Ήταν ευχαριστημένη και με κάθε νέο άνθρωπο που προσέλκυε ο ενθουσιασμός της εντεινόταν.

Όταν της ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να επηρεάσει τον Ίκαρο, το γιο της, δίστασε. Ο ενθουσιασμός της χάθηκε. Δεν είχε αποτύχει πότε σε καμία αποστολή της, έβλεπε ανθρώπους ευτυχισμένους να ελευθερώνονται, φοβόταν ότι με τον γιο της κάτι δεν θα πήγαινε όπως έπρεπε.

Ο Ίκαρος είχε μεγαλώσει. Δεκαοχτώ χρόνων πλέον. Χωρίς τη μητέρα του, μεγάλωσε με τις φροντίδες του Αντώνη, ενός πατέρα που ποτέ δεν ήθελε να κάνει παιδιά. Παρά τις αντιξοότητες και την απόδραση της γυναίκας του, ο Αντώνης επέδειξε ενδιαφέρον και σεβασμό στον Ίκαρο. Δεν του αποκάλυψε ποτέ τι συνέβη με τη μητέρα του, κι ας ένιωθε πάντα μία πίκρα που τους εγκατέλειψε. Η Νεφέλη δεν επιτρεπόταν να επικοινωνήσει μαζί τους. Κάτι τέτοιο ήταν απαγορευτικό για τους μεσολαβητές, και τρομακτικό για τους ανθρώπους-δέκτες. Πολλές φορές αναρωτιόταν πως θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αν εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει να μείνει μαζί με τον άνδρα της και το παιδί της ρισκάροντας την λογική της παρά να αποχωρήσει για μια αποστολή που τη λύτρωσε και πρόσφερε ένα τόσο μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα. Κι αν ο τρόμος δεν εμφανιζόταν ποτέ;

Ήταν φθινόπωρο, μέσα Οκτωβρίου, όταν η Νεφέλη έκανε την πρώτη κίνηση στον ύπνο του Ικάρου. Ο νεαρός άνδρας έκανε μία ολονύχτια εξερεύνηση σε ένα άλλο τόπο, είδε οράματα απαράμιλλης ομορφιάς, συνάντησε ανθρώπους που τον αγκάλιασαν, έπαιξε με το σώμα του και τις άπειρες δυνατότητές του, ταξίδεψε στο χρόνο. Αλλά κάτι δεν ικανοποιούσε την Νεφέλη. Την ίδια ανησυχία είχε και τις επόμενες φορές, χωρίς όμως κανένα απρόοπτο. Καθησύχαζε τον εαυτό της και ήλπιζε ότι την πρόδιδε το ένστικτό της.

Την τελική νύχτα, τη νύχτα της Υπέρβασης, κατάλαβε ότι ο γιος της είχε αντιληφθεί την παρουσία της. Το παιδί είχε ανεπτυγμένες εξωαισθητήριες ικανότητες και ονειρευόταν συνειδητά από τότε που θυμόταν τον εαυτό του. Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κάθονταν μάνα και γιος αντικριστά. Για πρώτη φορά ένιωσε απροστάτευτη και ένοχη.

- Παιδί μου, μουρμούρισε.

- Σε είχα καταλάβει από την αρχή, Μητέρα. Το ήξερα ότι θα ερχόσουν. Σε περίμενα ολόκληρη τη ζωή μου. Προσπαθούσα να σε φανταστώ, πως θα ήσουν σήμερα αν ζούσες. Αλλά εσύ δεν ήθελες να μείνεις κοντά μου.

- Υπήρχε λόγος Ίκαρε για την αποχώρησή μου. Κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα ανθρώπινα δεδομένα. Εξάλλου δεν θα άντεχα να είμαι κοντά σου χωρίς να μπορώ να σε χαρώ.

- Δεν υπάρχει χαρά για εμένα. Εδώ και χρόνια έχω την αίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι φτερό στον άνεμο. Στην πραγματικότητα δεν ελέγχει τίποτα στη ζωή του και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Τα πάντα εξαρτώνται από εξωτερικές συνθήκες, υποχρεώσεις, κοινωνικές συμβάσεις, συγκυρίες ατυχίες, γνωριμίες, απρόβλεπτα γεγονότα. Η διαδοχή των γεγονότων αποτελεί το σύνολο της ζωής του, χωρίς όμως εκείνος να μπορεί αληθινά να επιλέξει αφού τα γεγονότα και οι συνθήκες τον ξεπερνούν. Ουσιαστικά διακατέχεται από μία επίφαση επιλογής. Όπως κι εγώ δεν επέλεξα τους γονείς μου, ούτε τη ζωή μου.

- Τώρα μπορείς να επιλέξεις αληθινά γιε μου, μπορείς να πάρεις μία απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή σου. Ακολούθησέ με.

- Δεν θέλω καμία πραγματικότητα, της έφτυσε στα μούτρα. Δεν θέλω κανέναν άλλο τόπο. Δεν είμαι πουθενά χαρούμενος και δεν θα είμαι πουθενά, σε κανένα μακρινό αστέρι. Θέλω να ησυχάσω από το θόρυβο μέσα στο κεφάλι μου, αφήστε με ήσυχο.

- Ίκαρε, έχεις θυμό μέσα σου και έχεις και όλο το δίκιο του κόσμου. Δεν μπορώ να διορθώσω τίποτα, αλλά μπορώ να σου δείξω τόπους που θα αφήσεις πίσω σου την πίκρα που κουβαλάς. Και θα είμαστε επιτέλους μαζί.

Ο νεαρός άνδρας φάνηκε να διστάζει. «Μαζί». Πώς ήταν να είναι μαζί με τη μητέρα του; Τι τον ένοιαζαν τα άλλα πεδία και οι παράδεισοι όταν δεν είχε ποτέ το μητρικό χάδι;

Το τοπίο έμοιαζε να ζωντανεύει απότομα γύρω τους.

«Ζωντανό;»

Η φωνή ακούστηκε ακριβώς δίπλα από τη Νεφέλη και τον Ίκαρο και τους έκανε να τιναχτούν. Τους έμοιασε με φιδιού και ανατρίχιασαν. Γύρισαν μόνο και μόνο για να δουν την σκοτεινή σιλουέτα, μόνο που τώρα δεν είχε κάτι το αφύσικο. Έμοιαζε περισσότερο με έναν ψηλό άνδρα που φορούσε έναν μαύρο μεταξένιο μανδύα και λιγότερο με κάτι εξωκοσμικό που ήταν τυλιγμένο με σκοτάδι.

Η κουκούλα του ήταν σηκωμένη και έκρυβε το πρόσωπό του. Ωστόσο κάποιες φορές τα μάτια του αντανακλούσαν ένα λευκό φως , όπως της γάτας.

Όσες φορές κι αν είχε δει τον Φύλακα, η Νεφέλη ένιωθε τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν.

- Πες μου, Ίκαρε, τί βλέπεις γνώριμο σε αυτόν τον ουρανό, ρώτησε ο Φύλακας.

Ο νέος έμοιαζε να έχει υπνωτιστεί από την παρουσία μίας οντότητας αρχαιότερης από κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Μία εσωτερική φλόγα όμως, πιο δυνατή από κάθε συμπαντική δύναμη δεν έλεγε να σβήσει μέσα του.

Η Νεφέλη ένιωθε συνεχώς πιο αδύναμη, έρμαιο δύο οντοτήτων, του Φύλακα των άλλων τόπων και του ίδιου του παιδιού της. Κανονικά έπρεπε να παρέμβει, να μιλήσει στον υποψήφιο, να τον νουθετήσει και να τον οδηγήσει. Στην περίπτωση του Ικάρου, δεν το ένιωθε σωστό.

- Πες μου, Ίκαρε, τι βλέπεις γνώριμο σε αυτόν τον ουρανό, ρώτησε ξανά ο Φύλακας.

- Δεν υπάρχει ουρανός Φύλακα, μονάχα λάθη.

Ο Ίκαρος γύρισε και άρχισε να τρέχει. Η Νεφέλη ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε έβλεπε τον γιο της να ξεμακραίνει πλησιάζοντας το βάραθρο που διέκρινε στο βάθος.

- Ίκαρε! Γύρνα πίσω!

Ο Ίκαρος πέταξε ψηλά, πολύ ψηλά, εκεί που δεν έφτασε άλλος άνθρωπος, άγγιξε τον ουρανό, αλλά προτίμησε τα ανθρώπινα λάθη. Το βάραθρο τον κατάπιε.

«Νεφέλη για αυτό στενοχωριέσαι;»

Είπε η σκοτεινή σιλουέτα με μια φωνή βαθιά, καθησυχαστική, οικεία.

«Το παιχνίδι ποτέ δεν τελειώνει , εξάλλου ο Ίκαρος δεν πέθανε.»

«Δεν πέθανε;» ρώτησε η Νεφέλη εμβρόντητη!

Λίγες στιγμές αγωνίας παρεμβλήθηκαν πριν η Νεφέλη χάσει την ιδιότητά της σαν διαμεσολαβητής και επιστρέψει στο σαλόνι του σπιτιού της δεκαοχτώ χρόνια πίσω, με το μωρό στην αγκαλιά της, τον Αντώνη, και τον Candraja απέναντί της.

Χρειάστηκε μερικά λεπτά μέχρι να συνέλθει, απόλυτα συνειδητή για το άλμα της προς την προηγούμενη κατάσταση και πραγματικότητά της.

«Έκανα ένα λάθος» ψέλλισε η Νεφέλη στους δύο άνδρες. «Ξέρω τι θα συμβεί αν κάνω την Υπάρβαση. Και δεν θέλω να το κάνω. Θέλω να μείνω εδώ με το παιδί μου. Θα ρισκάρω την τρέλα».

Ο Candraja την κοίταξε και κατάλαβε ότι ήταν πέρα από τις δυνάμεις του να τη μεταπείσει. Άνοιξε την πόρτα με το πιο θλιμμένο βλέμμα που είχε πότε άνθρωπος και έφυγε τόσο ξαφνικά όσο απότομα μπήκε στη ζωή τους.

«Θα βάλω τον Ίκαρο να κοιμηθεί» σχολίασε η Νεφέλη.

«Τον Ίκαρο; Πώς σου ήρθε; Πρώτη φορά αποκαλείς το μωρό με κάποιο όνομα.»

«Σκέφτηκα να τον πούμε Ίκαρο. Τι λες;»

«Ίσως να αλλάξω κι εγώ το όνομά μου, το Αντώνης ποτέ δεν με ενέπνεε.»

Ο Ίκαρος κοιμήθηκε και η Νεφέλη με τον Αντώνη εξάντλησαν τα ελάχιστα αποθέματα ενέργειας που τους είχαν απομείνει. Ο Ίκαρος μεγάλωνε με τη στοργή και τη φροντίδα των γονιών του χωρίς να μάθει ποτέ τι συνέβη τη νύχτα εκείνη. Ο Ίκαρος δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι πονοκέφαλοι της μητέρας του έπρεπε να την ταλαιπωρούν σε καθημερινή βάση. Όταν πέρασαν 16 χρόνια ξεκίνησε να έχει χρονικά κενά, παραισθήσεις, εικόνες από αλλού, οράματα. Δύο χρόνια αργότερα, όταν έκλεισε τα δεκαοχτώ, μην αντέχοντας άλλο την επαφή με τις άλλες πραγματικότητες, βυθίστηκε σε κώμα ένα πρωί του φθινοπώρου, μέσα Οκτωβρίου.

“You leave in the morning with everything you own

In a little black case

Alone on a platform , the wind and the rain

On a sad and lonely face”